பாலியல் தொழிலாளர்களின் உரிமைகள்: உச்சநீதிமன்றத்தின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பும் வழிகாட்டுதல்களும்

பாலியல் சுரண்டலுக்காகக் கடத்தப்படுவதைத் தடுக்கவும், அதே வேளையில் வயது வந்த பாலியல் தொழிலாளர்களின் அடிப்படை உரிமைகளைப் பாதுகாக்கவும் உச்சநீதிமன்றம் ஒரு வரலாற்றுத் தீர்ப்பை வழங்கியுள்ளது. விருப்பத்தின் பேரில் இத்தொழிலில் ஈடுபடுபவர்களைக் காவல்துறை துன்புறுத்தக் கூடாது என்பதையும், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குக் கண்ணியமான மறுவாழ்வு வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதையும் இந்தத் தீர்ப்பு உறுதிப்படுத்துகிறது.

வழக்கின் பின்னணி மற்றும் சட்டப் போராட்டம்

தெலங்கானாவைச் சேர்ந்த ‘பிரஜ்வாலா’ (Prajwala) என்ற தொண்டு நிறுவனம், ஆட்கடத்தலைத் தடுக்க முறையான பாதுகாப்புத் திட்டத்தை (Victim Protection Plan) உருவாக்கக் கோரி 2004-ல் பொதுநல வழக்கைத் தொடர்ந்தது. பல ஆண்டுகளாக நடைபெற்ற இந்த விசாரணையில், மத்திய அரசு அளித்த சில உறுதிமொழிகள் நிறைவேற்றப்படாத சூழலில், 2022-ல் மீண்டும் இந்த வழக்கு உச்சநீதிமன்றத்தின் கவனத்திற்கு வந்தது.

பாலியல் தொழில் மற்றும் ஆட்கடத்தல்: சட்ட ரீதியான வேறுபாடு

விபச்சார தடுப்புச் சட்டம் (ITPA, 1956) மற்றும் புதிய குற்றவியல் சட்டமான பாரதிய நியாய சன்ஹிதா (BNS) ஆகியவற்றின் கீழ் பாலியல் தொழில் குறித்த பார்வை தெளிவாக வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது:

• வணிக ரீதியான சுரண்டல்: விபச்சார விடுதிகளை நடத்துவது மற்றும் கடத்தப்பட்ட நபர்களைப் பயன்படுத்துவது மட்டுமே சட்டப்படி குற்றமாகக் கருதப்படுகிறது.
• ஆட்கடத்தல் (Trafficking): அச்சுறுத்தல், வற்புறுத்தல் அல்லது ஏமாற்றுதல் போன்ற வழிகளைப் பயன்படுத்தி ஒருவரைப் பாலியல் தொழிலுக்கு உட்படுத்தினால் மட்டுமே அது ஆட்கடத்தல் குற்றமாகப் பதிவாகும்.
• குழந்தைப் பாதுகாப்பு: குழந்தைகளைப் பொறுத்தவரை, எவ்வித வற்புறுத்தலும் இல்லாவிட்டாலும் அது ஆட்கடத்தலாகவே கருதப்படும்.

சுயவிருப்பப் பாலியல் தொழிலாளர்களின் உரிமைகள்

வயது வந்தவர்கள் தங்கள் விருப்பத்தின் பேரில் (Voluntary Sex Work) இத்தொழிலில் ஈடுபடும்போது அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு வழங்க நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது:

• காவல்துறை தலையீடு: சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் ஈடுபடுபவர்கள் மீது காவல்துறை எவ்வித குற்றவியல் நடவடிக்கையும் எடுக்கக் கூடாது.
• சோதனைகளின் போது கண்ணியம்: விடுதிகளில் சோதனைகள் (Raid) நடத்தப்படும்போது, பாலியல் தொழிலாளர்களைக் கைது செய்யவோ அல்லது துன்புறுத்தவோ கூடாது.
• ஆரம்பக்கட்ட விசாரணை (Threshold Inquiry): நீதிமன்றத்தின் முன் நிறுத்தப்படும் நபர் தான் விருப்பத்துடன் இருப்பதாகக் கூறினால், அவரை வலுக்கட்டாயமாக மறுவாழ்வு இல்லங்களுக்கு அனுப்பக் கூடாது.

பாதிக்கப்பட்டோர் பாதுகாப்புத் திட்டம் (Victim Protection Plan)

மத்திய அரசு புதிய சட்டத்தை இயற்றும் வரை, அரசியலமைப்புச் சட்டம் வழங்கியுள்ள சிறப்பு அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி (Article 142) நீதிமன்றம் சில வழிகாட்டுதல்களைத் தற்காலிகச் சட்டமாக அறிவித்துள்ளது:

• சம்மதமே முதன்மை (Primacy of Consent): மீட்கப்பட்டவர்களைக் காப்பகங்களில் அடைப்பதோ அல்லது குடும்பத்தாரிடம் ஒப்படைப்பதோ அவர்களின் முழு சம்மதத்துடன் மட்டுமே நடக்க வேண்டும்.
• கட்டாய மறுவாழ்வுத் தடை: பாதிக்கப்பட்டவர்களின் விருப்பமின்றி அவர்களை எவ்வித மறுவாழ்வு நடவடிக்கைகளிலும் ஈடுபடுத்தக் கூடாது.
• திறந்தவெளி இல்லங்கள் (Open Shelters): சிறைச்சாலை போன்ற மூடிய இல்லங்களுக்கு மாற்றாக, பாதிக்கப்பட்டவர்கள் சுதந்திரமாக வந்து செல்லக்கூடிய திறந்தவெளி இல்லங்களை அரசு பரிசீலிக்க வேண்டும்.

எதிர்காலச் சீர்திருத்தங்கள் மற்றும் பரிந்துரைகள்

ஆட்கடத்தலை முழுமையாக ஒழிக்க நவீன தொழில்நுட்பங்களையும், சட்ட மாற்றங்களையும் நீதிமன்றம் வலியுறுத்தியுள்ளது:

• சைபர் ஆட்கடத்தல் (Cyber-Enabled Trafficking): இணையம் மற்றும் சமூக வலைதளங்கள் மூலம் நடக்கும் ஆட்கடத்தலைத் தடுக்க நவீன வழிகாட்டுதல்களைப் பின்பற்ற வேண்டும்.
• களங்கம் கற்பிக்காமை (Non-Stigmatisation): பாலியல் தொழிலில் இருந்து மீட்கப்பட்டவர்களைக் குற்றவாளிகளாகப் பார்க்காமல், சமூகத்தில் அவர்கள் கண்ணியமாக வாழ்வதற்கான சூழலை உருவாக்க வேண்டும்.

ஆட்கடத்தலுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள் என்பது வெறும் தண்டனையோடு முடிந்துவிடாமல், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் உரிமைகளை மையமாகக் கொண்ட ‘மனித உரிமை அணுகுமுறையாக’ (Human Rights Approach) இருக்க வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. சட்டமும் சமூகமும் இணைந்து இந்த மாற்றத்தை முன்னெடுக்க வேண்டிய தருணம் இது